Od A do...

A jak się niebo rozśnieżyło,
to wszystkie gwiazdy spadły z nieba
i były takie bardziej białe

nawet niż manna, niż potrzeba
nieskazitelnie doskonałej
wiary, że przecież, przecież miło:

kiedy się igły srebrzą świerczyn,
kiedy w zielone grają z mrozem
przydrożne, ale jednak palmy;

że się rozśpiewa gołoborze,
że piosnkę skleci ptak realny,
że potem będzie koncert świerszczy.

I wszystko nasze – proste takie:
jak śpiew skowronka, jak płacz dziecka,
jak pogrzebowe za i przeciw

na pożegnanie. Tren i szczęście
i nieulotne, choć uleci
bez postękiwań i obłapień.