Stateczność

o jest ostatnia pieśń zawarta w próżni
- już tam jej żadne nie szkodzą ciążenia,
a ja się gubię, jak prostak podróżnik,
na tej elipsie, podążam gdzie Ziemia,

niesie mnie, niesie, i bezwładny jestem,
w otchłani piekła bose stopy moje,
a po obrocie odwrócona przestrzeń.

Ja w oceanie przypomina boję,
lecz nie wskazuje żadnego kierunku

- tu się nie liczą jakiekolwiek stany,
bo w tej nicości bezwzględnych rachunków
jestem i z uczuć pośrednio wyprany.