To kwiaty

Wszystkiemu winne w święta, w dzień powszedni, 
tak samo kwitną jesienią i zimą
zarówno bogatym jako i biednym,
i chyba one konania przyczyną,

gdy w kwiecie wieku na ścięcie skazane.
Lecz łez nie rońcie, wszak śmierć ich w nagrodzie,
bowiem spośród wielu umrą wybrane
i wezmą udział w czarnym korowodzie
jedynie one, takie kolorowe.

A gdy im słońca zabraknie w mogile, 
będą ozdobieniem płyty grobowej,
lecz smutku w duszy pozostaje tyle,
że tu żałować kwiatów już nie trzeba
- tutaj powinny być koloru Nieba.

Copyright © by Wiesław Musiałowski 10/15/2001