Wiatrak

Jeszcze z Zefirem na wzgórzu zbytkuje
w kulawym młynie podpartym drągami,
jeszcze półskrzydłem obwisłym wachluje
chwasty wyrosłe pomiędzy żarnami.

Choć go obłapia pod żebra przegniłe
w tańcu straceńców zmurszałym ramieniem,
wszystko wokoło pokrywa się pyłem
nieświadomości swych członków spróchnieniem.

Choć rozdmuchuje współżycia trociny
spadłe na glebę z klepsydry przetrwania
w drewnie osiadłej owadziej rodziny...

czas przeobrażeń, to czas umierania

jeśli w łańcuchu obiegu materii
nagle zabraknie przypływu energii.